Όμως η ΕΡΤ απουσίαζε, αν και μεγάλος χορηγός επικοινωνίας, όπως έλειψε απ΄όλα τα μεγάλα αθλητικά ραντεβού αυτής της δραματικής εβδομάδας για όλους μας. Άφησε το γήπεδο προς χάριν του ιδιώτη, για να μπορεί να απλωθεί εκείνος, αφού η φύση απεχθάνεται το κενό...πολύ δε περισσότερο οι παρά φύσιν βιαστές της που εν ψυχρώ την εκτέλεσαν,κυνικά και ανερυθρίαστα, ωσάν να ξεπάτωναν το από περονόσπορο χτυπημένο  αμπέλι του προπάππου τους.

Είχα αποφασίσει να πάρω μέρος στη γιορτή του ΣΕΓΑΣ πολύ πριν η κρεατομηχανή του Μαξίμου αποφασίσει πως είμαι μια παράπλευρη απώλεια, ενός δήθεν μεταρρυθμιστικού πολέμου, που για χάριν του γίναμε θύματα άλλοι 2.614 εργαζόμενοι. Τότε που τίποτε δεν έδειχνε πως η ζωή μας θα άλλαζε τόσο δραματικά και που απολυμένος, συκοφαντημένος και απολύτως διεφθαρμένος ψάχνω να καταλάβω τι έγινε και κάποιοι με βάπτισαν ως τον "' Άκη της ΕΡΤ". Είχα αποφασίσει να μπω στη λίστα του ΣΕΓΑΣ αλλά με πρόλαβε η λίστα Κεδίκογλου. Και όταν η ώρα της κρίσης έφτασε, το ζύγισα πολλές φορές πριν αποφασίσω τι θα κάνω, για να καταλήξω πως δεν θα τους αφήσω να τους περάσει! Δεν θα τους αφήσω να " σκοτώσουν" τη ζωή μου, μετά κι απ΄τη δουλειά μου. Δεν θα τους αφήσω να αισθάνονται χαιρέκακα, θεωρόντας με δεδομένο και ηττημένο. Δεν θα εγκαταλείψω τον αγώνα μου για να νοιώθουν ικανοποίηση πως διέγραψαν μια πορεία 29 χρόνων.

Φόρεσα το λοιπόν ένα μπλουζάκι της ΕΡΑ Ηρακλείου, πήρα κι όλη την οικογένεια μαζί κι αποφάσισα το RUN GREECE να το μετατρέψω, σε ότι με αφορά, σε RUN EΡΤ!

Σαν μια ωδή στις χιλιάδες αθλητικές μεταδόσεις. Σαν ένας ύμνος στις ατέλειωτες ώρες ζωντανών μεταδόσεων. Σαν ένα λυπητερό τραγούδι, στις μπαλιές, τα καλάθια και τους αγώνες όλων των αθλημάτων που γέμιζαν με χρώμα την ασπρόμαυρη ζωή μας. Για τους τεχνικούς, τους διοικητικούς, τους λιγκατζήδες και τα ατέλειωτα δρομολόγια στα βουνά για να μη λείψει η εικόνα από τα χωριά μας. Για όλους όσοι μες το κρύο και το λιοπύρι, στα χιόνια και τη φωτιά ήταν πάντα εκεί για να μη λείψει τίποτε από τον καναπέ σου. Να ακούσεις το ντέρμπυ στο Φουρφουρά και στην Κάτω Ραχούλα, το γκολ και την ανάσα στην κάθε στιγμή της αθλητικής μετάδοσης.


Έτρεξα κι ας μην είχα προετοιμαστεί, όσο ήθελα. Κι ας με πονούσαν τα γόνατα μου. Κι ας έλιωνε όλους μας η μεγάλη ζέστη. Έπρεπε να τερματίσω για να στείλω ένα μήνυμα πως κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, παρά μόνον εκείνος που δεν δίνεις. Για την ψυχή όλων όσοι παλεύουμε για να αλλάξουμε μια άδικη απόφαση από το βράδυ της περασμένης Τρίτης. Για την ψυχή των εκατομμύρια τηλεθεατών που έπρεπε να πέσει μαύρο στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση για να καταλάβει την αξία της. Για την ΕΡΤ μας...ρε γαμώτο!