Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Κοινωνικό έλλειμμα ελπίδας

@Από τα Ρεθυμνιώτικα Νέα, του ΠΑΝΤΕΛΗ ΔΗΜ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗ
Η ζωή, η καθημερινότητα, το «σήμερα» και το «αύριο» δεν είναι πάντα ολοφάνερο μέσα από τις στατιστικές. Η ζωή δεν είναι στατική. Σε διαρκή πορεία και εξέλιξη βρίσκεται στο πέρασμα του χρόνου. Ένα χρόνο πριν η ζωή μας κινούνταν πάνω σε διαφορετικές ράγες. Σήμερα η ένταση της κρίσης αυξάνει την αβεβαιότητα, το φόβο, το θυμό, την απελπισία, το διχασμό και δυστυχώς την αδιαφορία.
Υπάρχει σοβαρό κοινωνικό έλλειμμα. Μεγαλύτερο και εντονότερο από το δημοσιονομικό. Η ελπίδα αναζητείται. Δεν είναι αυτονόητη ούτε η ύπαρξή της δεδομένη. Πολλοί στρέφονται -από αδυναμία- στη μοιρολατρία και δηλώνουν παραίτηση από τον αγώνα για μια ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι εύκολο να τους κατηγορήσουμε για τη στάση τους αυτή. Η σύγχρονη φτώχεια δεν είναι ανεκτή από όλους στον ίδιο βαθμό και σίγουρα δεν έχουν όλοι τα αναγκαία αποθέματα δυνάμεων να αντιμετωπίσουν μια ψυχοφθόρα διαδικασία χωρίς τη σιγουριά ενός καλύτερου αύριο.

Τα μεγάλα θύματα της σύγχρονης φτώχειας και στο δυτικό κόσμο είναι τα παιδιά. Στο σημείο αυτό αξίζει μια μικρή αναφορά στην έρευνα του ΕΚΚΕ, σύμφωνα με την οποία 450.000 έφηβοι και παιδιά (δηλ. το 23,3%!) στη χώρα μας «ζουν» κάτω από το όριο της φτώχειας. Στην παραπάνω έρευνα γίνεται λόγος και σε άλλες δραματικές παραμέτρους. Το 71,2% των φτωχών παιδιών, είναι αναλφάβητα και το 14,6% δεν ολοκληρώνουν τη 12ετή εκπαίδευση.
Ποια κοινωνία μπορεί να σταθεί στις προκλήσεις του μέλλοντος, όταν «καταστρέφει»-ακυρώνει-αδρανοποιεί τους δημιουργούς ενός καλύτερου (πιο ανθρώπινου, πιο δημιουργικού) «αύριο», μιας κοινωνίας που ξεπερνά με γοργούς ρυθμούς τα όρια αντοχής της;
Το «όπου φτωχός κι η μοίρα του» γίνεται μια μόνιμη και οδυνηρή καθημερινότητα.
Το πολιτικό μας σύστημα και η οικονομική-πολιτική ελίτ λογαριάζουν τις ανθρώπινες ψυχές στενά λογιστικά... ως «μονάδες κόστους» και όχι ως προσωπικότητες και οντότητες που έχουν ανάγκη από ποιότητα ζωής, μιας ζωής με ανθρώπινο πρόσωπο, ανάγκη οράματος για το μέλλον των ίδιων και των παιδιών τους. Οδηγούν με την απερισκεψία τους την κοινωνία σε συνολική «φτωχοποίηση» αδιαφορώντας ουσιαστικά για οτιδήποτε μπορεί να ενδυναμώσει τον κοινωνικό ιστό. Αντιθέτως κάνουν ότι είναι δυνατόν προκειμένου να εκραγεί μία ώρα γρηγορότερα η χύτρα των κοινωνικών αντιδράσεων και να οδηγηθούμε σε καταστάσεις κοινωνικής βίας που δύσκολα θα μπορούν να ελεγχθούν...
Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος λ.χ. «ξεχαρμανιάζουν» (έκφραση του συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου) κατακεραυνώνοντας τον υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου για τα μέτρα που λαμβάνει και λίγο αργότερα τα υπερψηφίζουν στη Βουλή! Η κομματική πειθαρχία ανώτερη από την ελεύθερη βούληση του βουλευτή στο εθνικό κοινοβούλιο... Τα σχόλια δικά σας... Η αντίφαση ολοφάνερη. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται το «παιχνίδι» εξουσίας. Ο λαός «βράζει» και η ένταση αυτή κάποτε και με κάποιο τρόπο θα εκφραστεί. Η πολιτική ελίτ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου που υποφέρει...
Οικογένειες με γονείς ανέργους και παιδιά που αδυνατούν να αγοράσουν το σχολικό τους κουλούρι πόσο μάλλον να στραφούν στις απαραίτητες εξωσχολικές δραστηριότητες.
Το κοινωνικό κράτος ανύπαρκτο. Οι ανάγκες μέρα με τη μέρα θεριεύουν. Οι συνέπειες οδυνηρές! Το κοινωνικό έλλειμμα ελπίδας μεγάλο...
Κι όμως, η ανυπαρξία του κοινωνικού κράτους θα έπρεπε να δραστηριοποιήσει τους πολίτες. Όλους εμάς που ακόμα βρισκόμαστε στη «φωτεινή πλευρά του φεγγαριού».
Ξέρουμε, άραγε, πότε θα έρθει η δική μας σειρά στο δρόμο της «φτωχοποίησης»; Το πεδίο δράσης μεγάλο. Χωρίς «ταμπέλες» και τυμπανοκρουσίες». Με καρδιά, ψυχή, συναίσθημα, πίστη στο μέλλον, αγάπη για το συνάνθρωπο και πάνω απ' όλα για τα παιδιά. Καιρός να φέρουμε στην επιφάνεια τις αξίες και τις αρχές με τις οποίες μεγαλώσαμε και σταθήκαμε ως τώρα στη ζωή. Οργανωμένα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας να σταθούμε στο πλευρό του πάσχοντα συνανθρώπου μας όχι μόνο τις γιορτινές και άγιες αυτές ημέρες αλλά όσο υπάρχει ανάγκη, όσο οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν.
Η ελπίδα για ένα φωτεινό αύριο θα έρθει από την ίδια την κοινωνία. Από τον συνάνθρωπο. Η μοιρολατρία και η παραίτηση δεν έχουν θέση τη δύσκολη τούτη ώρα. Η πολιτική μας ελίτ (σε όλα τα επίπεδα) ζει στο «γυάλινο πύργο» της. Βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να αντιληφθεί τις συνέπειες των πολιτικών-οικονομικών της αποφάσεων. Παγιδευμένη στην αντικοινωνική, νεοφιλελεύθερη λογιστική της πολιτική οδηγεί μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δεκαετίες πίσω.
«Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι». Το στάδιο της «εθνικής κατάθλιψης» πρέπει να μετατραπεί σε ένα «νέο ξεκίνημα». Για το λόγο αυτό οι ευθύνες στρέφονται και στον τρόπο που εμείς οι ίδιοι θα δώσουμε την ώθηση της νέας πορείας στο μέλλον. Καιρός, λοιπόν, να στηρίξουμε τους συνανθρώπους μας που σήμερα δοκιμάζονται. Ας τους βοηθήσουμε να σταθούν στα πόδια τους. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο, προκειμένου να χτίσουμε μια κοινωνία σε νέα βάση. Με αρχές, αξίες, θεσμούς. Με ελπίδα και ανθρωπισμό. Με πίστη και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του καθενός από εμάς.
Μακριά από τις φαυλότητες του χθες και του σήμερα. Με ένα πολιτικό προσωπικό στο ύψος των περιστάσεων.
Για όλα τούτα χρειάζεται ο ένας τον άλλο... Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η κοινωνική συνοχή. Αφού το πολιτικό μας σύστημα την «πολεμά» ας αγωνιστούμε εμείς για τη διατήρησή της. «Δυναμικά» και αθόρυβα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Επίσκεψη Κουβέλη στην Κρήτη