Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Η Δημοκρατική Αριστερά, το Μνημόνιο και οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

του Κώστα Ανδρέου, από την Αριστερή Στρουθοκάμηλο

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα.
Δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος στην χώρα, που να μην προτιμά ο δανεισμός της να γίνεται χωρίς όρους, στο όνομα του σεβασμού στην υπόστασή της, στο όνομα του σεβασμού που χαίρει και η τελευταία χώρα του κόσμου, από την ελεύθερη αγορά.Χωρίς όρους, χωρίς προαπαιτούμενα ή παρεπόμενα.

Δεν υπάρχει κανείς, που να ανέχεται την προσβολή της φερεγγυότητας της χώρας του.

Δεν υπάρχει κανείς που να προτιμά, ο αναγκαίος δανεισμός, που όλες οι χώρες του κόσμου έχουν ανάγκη για να λειτουργούν, να γίνεται με «ειδικούς γι’αυτήν όρους», να προτιμά δηλαδή τον εξευτελισμό της υπογραφής ενός ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.

Τα γράφω αυτά διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Παρά και την επιμονή των βουλευτών μας – τότε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ - να ασκηθεί μια άλλη πολιτική που να βασίζεται στην επίκληση της «Θεσμοθετημένης Κοινοτικής Αλληλεγγύης» μεταξύ των χωρών της ΕΕ, η κυβέρνηση, προφανώς κάτω από την αφόρητη πίεση των εσωτερικών υποχρεώσεων για μισθούς των ΔΥ και συντάξεις, των απαγορευτικών επιτοκίων (σπρέντ) των αγορών ομολόγων, αλλά και μερίδας χωρών της ΕΕ, αποφάσισε και υπέγραψε το ΜΝΗΜΟΝΙΟ, με τους όρους και τις δεσμεύσεις που αυτό προβλέπει, ώστε να εξασφαλίσει τα 110 δις της 3ετίας που διανύουμε.
Ας το κλείσουμε λοιπόν εδώ αυτό το θέμα.

Κανείς δεν είναι, δεδηλωμένα τουλάχιστον υπέρ του Μνημονίου. Ούτε καν ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Οικονομικών που το υπέγραψε.

Η εύκολη δουλειά, που θα μπορούσαμε και μεις να την κάνουμε, θα ήταν αυτή που κάνει χρόνια τώρα το πολιτικό σύστημα στην χώρα μας.

Να σηκώσουμε «παντιέρα κολακείας» κατά του ΔΝΤ, όπως κάνουν όλοι οι θλιβεροί πολιτευτές, από όλες τις παρατάξεις, ακόμη και την κυβερνητική και να φωνάξουμε όσο γίνεται δυνατότερα, ότι εμείς και μόνο εμείς είμαστε οι συνεπείς αρνητές αυτής της ξεφτίλας.

Όμως, εμείς προτιμήσαμε να είμαστε σύμφωνοι με τους λόγους που μας οδήγησαν στην δημιουργία του κόμματός μας. Προτιμήσαμε να είμαστε υπεύθυνοι. Προτιμήσαμε με επίγνωση, να μην κολακέψουμε πριν τις εκλογές τους πολίτες και μετά απ’ αυτές να ριχτούμε στο «φαγοπότι». Εμείς δεν θέλουμε να ξαναγίνουμε συνένοχοι στο παιχνίδι με τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…». Ό,τι λέμε, δεν πειράζει αν είναι λίγο, σημασία έχει να το εννοούμε.

Έτσι αντί να κραυγάζουμε πόσο Αντιμνημονιακότεροι είμαστε, προτιμήσαμε να βάλουμε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων.

Είπαμε ότι ναι, είμαστε αντίθετοι στο Μνημόνιο, αλλά αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται να κάνουμε, εκείνες τις εναλλακτικές πολιτικές που θα μας επιτρέψουν να βγούμε απ’ αυτό.

Κακά τα ψέματα, εμείς δεν μπορούμε να υποσχεθούμε ότι έχουμε την απάντηση στο πρόβλημα που θα δημιουργείτο, αν σταματούσε ο δανεισμός μας από τον μηχανισμό του Μνημονίου, την τρόικα.

Δεν ξέρουμε να απαντήσουμε, στον εργαζόμενο ΔΥ, στον συνταξιούχο, πως θα του πληρώσουμε τον μισθό στο τέλος του μήνα, πως θα πληρώσουμε το επίδομα στον άνεργο.

Άλλοι φαίνεται ότι ξέρουν.

Κάποιοι, η ΝΔ, με τον μαγικό ζωμό που πίνουν (και δεν μας δίνουν) στην Ρηγίλλης, σε ένα χρόνο θα γονατίσουν το έλλειμμα στο 0% και αν τους πιέσουμε και λίγο ακόμη και βάλουμε και εμείς πλάτη, κάλλιστα μπορούμε να έχουμε και πλεόνασμα, φαντάζομαι.

Κάποιοι άλλοι, στο ΚΚΕ, έφτασαν αισίως με αριθμό πρωτοκόλλου κάποιες χιλιάδες στα ΟΧΙ όπως ήταν αναμενόμενο. Τους καταλαβαίνω. Άλλη μια νύχτα θα κοιμηθούν ήρεμοι. Έκαναν το καθήκον τους, έκαναν αυτό που ζητάει ο λαός από αυτούς. Άλλη μια φορά απέδειξαν ότι μπορείς να είσαι στην κοσμάρα σου.

Οι πρώην συγγενείς μας, τρελάθηκαν. Ο ένας θα κηρύξει την Αττική, ελεύθερο έδαφος, θα πετάξει με τις κλωτσιές τους υπαλληλίσκους έξω από την χώρα και γενικώς, θα δουν οι ξένοι τι θα πει ελληνική αντιιμπεριαλιστική λεβεντιά. Οι άλλοι, οι πιο δικοί μας, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να υστερήσουν σε αγωνιστικότητα.

Ε, όχι φίλοι μου. Δεν γίνεται έτσι, άλλο. Δεν πάει η κατάσταση άλλο έτσι.

Τον Μάιο, όλοι είχαν υποτίθεται διαφωνία, επειδή οι ίδιοι είχαν μια άλλη λύση, άλλα μίγματα, άλλους τρόπους , άλλες πολιτικές. Νομίζω ότι βγάλαμε πια όλοι τα συμπεράσματά μας και τα συμπεράσματα αυτά , εμάς τουλάχιστον, μας οδήγησαν να μην συμμετάσχουμε σαν κόμμα σ’αυτόν τον παροξυσμό του παλιού πολιτικού συστήματος, πίσω από το πλαστό δίλημμα «Με το Μνημόνιο ή Κατά του μνημονίου».

Είπαμε, ότι δεν είναι ειλικρινείς οι συμπορεύσεις σε μια τέτοια λογική και ότι προέχει να ασχοληθούμε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ιδιαίτερα τώρα που η κρίση απαιτεί να βρούμε λύσεις, από οπουδήποτε μπορούμε, χρειάζεται να βρούμε χέρια, όπου υπάρχουν, χρειάζεται να φαντασθούμε, για να βγει η χώρα από το δράμα της το συντομότερο δυνατόν.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο πλέον διεφθαρμένος θεσμός σύμφωνα με όλες τις έρευνες, αλλά και την εμπειρία του καθένα μας, με την ευκαιρία του Καλλικράτη, μπορεί να γίνει ένα τέτοιο «χέρι βοηθείας» της χώρας.

Πρέπει να ξεμάθουμε, από την τοπική αυτοδιοίκηση που περίμενε τα πάντα από το κεντρικό κράτος και οργάνωνε τρόπους να απορροφήσει κονδύλια για τους ημετέρους με κάθε ευκαιρία και να φτιάξουμε μια Τοπική Αυτοδιοίκηση, σαν νάναι ένα σύμμαχο κράτος η κάθε περιφέρεια.

Να φροντίσει για την τοπική ανάπτυξη, να φροντίσει για την ανεργία, να φροντίσει για τις επιχειρήσεις της περιφέρειας, για την ανάδειξη του φυσικού κάλους, τον πολιτισμό, τον τουρισμό, την θαλπωρή των αδύναμων και των ξεχασμένων.

Να μπούνε στόχοι, που αντί να είναι παράγοντας ελλειμμάτων οι ΟΤΑ, να μετατραπούν μέσα από μία άμιλλα των περιφερειών, σε αιμοδότες της ελληνικής οικονομίας.

Να οργανώσουν, να ψάξουν και να βρουν τις παραμελημένες δυνάμεις της χώρας, που θα τους επιτρέψουν να είναι πλεονασματικός θεσμός. Και όχι μόνο αυτό φυσικά. Μέσα απ’αυτήν την προσπάθεια πιστεύουμε ότι ο λαός θα έχει κατακτήσει μια άλλη σχέση με το μέλλον του. Θα ξέρει πλέον και πώς να το δημιουργεί και πώς να το ελέγχει.

Εμείς, αυτό οραματιζόμαστε. Αν το κάνουμε τώρα από την αρχή, με σύνεση και ενδιαφέρον, η χώρα θα αποκτήσει γερά πόδια για την αντιμετώπιση των μελλοντικών δυσκολιών που ως φαίνεται δεν θα λείψουν.

Αν το υποτιμήσουμε, θα μας μείνει μόνο η οργή, το ξέσπασμα, η επιτέλεση του τυφλού καθήκοντος να έχουμε αποδείξει ότι εμείς «αντισταθήκαμε».

Όμως τα παιδιά μας φεύγουν ήδη και περιμένουν από μας κάτι περισσότερο.

Ας στρωθούμε στην δουλειά και να θυμόμαστε, ότι οι χειρότερες περίοδοι της χώρας ήταν όταν κάποιοι ανακάλυπταν «μιάσματα» και «προδότες» ανάμεσά μας, επειδή είτε δεν μπορούσαν να καταλάβουν είτε αποδεικνυόταν ξανά επικερδές το επάγγελμα του πατριδοκάπηλου. Εμείς δεν θα γίνουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Επίσκεψη Κουβέλη στην Κρήτη